40 stiga hiti og enginn ískápur!

Addis Abeba 8.febrúar 2009

Um jólin var ég í Addis með nokkrum vinum og eftir jól fór ég til Awasa og var þar nokkra daga en gisti í tjaldi við langanósjóinn á nýársnótt. Þetta var allt saman mjög vel heppnað en ég saknaði þess samt svolítið að vera heima hjá mömmu og pabba og litla frænda sem var í heimsókn hjá þeim um jólin!

Eftir jólafríið fór ég með Helgu Vilborgu og fjölskyldu suður til Woító. Við vorum þar aðeins í þrjár vikur í þetta skyptið vegna ráðstefnunnar sem haldin var í Awasa í síðustu viku. Eftir ráðstefnuna fórum við aftur upp til Addis og verðum hér í tvær vikur vegna skólagöngu Margrétar Helgu og Jóels á Bingham. Helga ætlar að fylgja Dagbjarti Elí í leikskólan þessa vikuna og þá verð ég hérna á norsku skólalóðinni með Davíð Ómar.
Það er mjög gott fyrir krakkana að fá að hitta önnur börn inn á milli þess sem við erum í Woító. Það eru að sjálfsögðu börn þar líka en þau eru mjög ólík íslensku krökkonum. Jóel hefur eignast marga vini í Gisma þorpinu og hann er mjög vinsæll meðal strákanna. Þegar við komum úr löngum ferðalögum aftur í þorpið hlaupa krakkarnir meðfram bílnum og kalla “Jóel, Jóel, Jóel..”
Ég held samt að það sé öðru vísi að vera stelpa í Gisma. Margrét Helga vill gjarnan leika sér með barbie-dúkkur en þær fáu stelpur sem hún getur leikið sér við hafa ekki séð svoleiðis hluti oft áður og gleyma því að þær séu í heimsókn hjá henni. Þær verða svo uppteknar af öllum leikföngonum að þær gleyma sér mjög fljótt! Margrét Helga er mjög dugleg að lesa og er læs á íslensku, ensku og norsku.. mér fynnst það vera ótrúlegt hjá sjö ára stelpu!
Dagbjarti Elí líður betur núna í Gisma og segir stundum við mig að honum fynnist best að vera í Woító því að það er svo hlítt og gott þar en það eru mjög breyttar skoðanir á því!
Í þær þrjár vikur sem við vorum Gisma í janúar var um 40 stiga hiti á hverjum degi og fyrstu dagana þegar við komum uppgötvuðum við að ískápurinn var bilaður! Helga hafði tekið með sér kjöt, mjólk, osta, jógúrt og ég tók með mér ½ kg af brúnosti sem ég fékk sendan frá Noregi um jólin. Helga var búin að taka með kælivörur sem hún ætlaði að nota á þremur vikum en við þurftum að klára það mesta á nokkrum dögum! Kjötið var of mikið þannig að hún gaf nokkrum í þorpinu mestan hluta þess á Eþjópísku jólonum 7.jan.

Við fórum í eina stutta ferð til Jinka og gistum þar í tvær nætur til þess að kæla okkur aðeins niður og heilsa upp á tvo íslenska læknanema(Björg Jónsdóttir og Auður) sem að eru að vinna á Jinka Hospital. Þær komu svo með okkur aftur til Gisma til þess að fá að sjá kristniboðsstarfið þar.

Marianne Espeland (norskur kristniboði í Jinka sem hefur einnig starfað í Gisma) gaf okkur gott ráð til þess að kæla niður drykkjarvatnið. Það var að setja blauta klúta í kringum vatnsflöskurnar og leggja þær í bala á gólfið. Þetta virkar mjög vel og drykkjarvatnið virtist næstum því “kallt” með þessum hætti. Dagbjartur Elí sem nú er orðin fjögra ára kom til mín eitt skypti þegar ég var að baka í eldhúsinu með segul í hendinni. Hann spurði mig fyrst hvort að balinn þarna í horninu á gólfinu væri “nýi ískápurinn” og ég svaraði því játandi, þá snéri hann sér að balanum og skellti seglinum á eina vatnsflöskuna! : )

Fantae sem hefur verið að kenna mér amharísku í Gisma flutti til Jinka (þaðan sem að hún kemur) fyrir tveimur vikum síðan.. ég varð mjög leið þegar hún flutti! Hún sagðist ekki fá nógu há laun fyrir starfið sem að hún gerir í sjúkraskýlinu en hún er með ágætislaun miðað við aðra eþjópa í sama starfi. Hún sagðist vera búin að fá vinnu við að flétta hár í Jinka og ætlaði einnig að selja dúka og sessur sem hún hefur verið að hekla. Ég held að hún hafi aðalega saknað fjölskyldu sinnar og að lífið í Gisma hafi verið of erfitt svona til lengdar. Það er mjög erfitt að fá kristniboða, hjúkrunarfræðinga og kennara til þess að starfa þar um lengra tímabil.

Í janúar fékk ég að fara með Dinóde(hjúkrunarfræðingi) tvisvar í bólusetningarferð. Þá höfum við farið af stað kl.5:30 á mánudagsmorgnum og fengið að sjá sólarupprás á leiðinni.. sem er alveg stórkostlegt hérna í Eþjópíu!
Ég hef heyrt að þau sem starfa við þessar bólusetningar vilja fá alla mögulega hjálp sem er í boði í þessum bólusetningarherferðum þannig að ég bauð mig glaðlega fram til þess að bólusetja (mig langar til að læra hjúkrunarfræði). Ég spurði Dínóde daginn áður en við fórum hvort að ég mætti prófa og kanski hjálpa til.. “possible?”.. og hann svaraði “ya, ya possible”, “everything is possible in Africa”.. en svo þegar við komum til Kerkelle (þorpið þar sem átti að bólusetja) og ég var tilbúin til að hjálpa þá spurði hann: “is it for picture?”.. “no, I want tho help” svaraði ég og þá sagði hann mér að spyrja læknanemana hvað þeim fyndist. Þær voru búnar að útskýra fyrir mér hvernig ég ætti að gera þetta þannig og það hlakkaði í mér.. “já, já notaðu tækifærið” sögðu þær, þannig að ég sagði honum það en þá svaraði hann mér að ég þyrfti að vera búin að læra fyrst til þess að mega bólusetja.. sem er náttúrulega rétt! svo það fór því miður ekki lengra en það!

Núna eru bara um fjórir mánuðir eftir af minni dvöl hérna í Eþjópíu! Þetta líður allt svo rosalega hratt og ég veit ekki hvort að fjórir mánuðir séu nóg! Ég á eftir að sakna þess alveg rosalega mikið að vera hérna.. fólkið sem ég hef kynnst, söfnuðurinn í Gisma, maturinn, lyktin.. jafnvel þessari “jalla” tónlist sem er spiluð út um allt!.. og vinnufólkið hérna við norsku skólalóðinni í Addis o.m.fl.!

Ég bið að heilsa í bili!

In Christ alone my hope is found;
He is my light, my strength, my song;
This cornerstone, this solid ground,
Firm through the fiercest drought and storm.
What heights of love, what depths of peace,
When fears are stilled, when strivings cease!
My comforter, my all in all—
Here in the love of Christ I stand.

In Christ alone, Who took on flesh,
Fullness of God in helpless babe!
This gift of love and righteousness,
Scorned by the ones He came to save.
Till on that cross as Jesus died,
The wrath of God was satisfied;
For ev’ry sin on Him was laid—
Here in the death of Christ I live.

There in the ground His body lay,
Light of the world by darkness slain;
Then bursting forth in glorious day,
Up from the grave He rose again!
And as He stands in victory,
Sin’s curse has lost its grip on me;
For I am His and He is mine—
Bought with the precious blood of Christ.

No guilt in life, no fear in death—
This is the pow’r of Christ in me;
From life’s first cry to final breath,
Jesus commands my destiny.
No pow’r of hell, no scheme of man,
Can ever pluck me from His hand;
Till He returns or calls me home—
Here in the pow’r of Christ I’ll stand.

Words and Music by Keith Getty & Stuart Townend
Copyright © 2001 Kingsway Thankyou Music

Gleðilega hátíð!

27.des.’08 Addis Abeba

 

Núna er liðinn allt of langur tími síðan ég skrifaði nokkuð á bloggið síðast. Það eru nokkrar ástæður fyrir því og meðal annars að í Woitó notum við aldrei internetið af því að það er svo dýrt að nota gervihnattarsímann og hann er eini tengi-möguleikinn. Ég kom aftur upp til Addis 21.nóv en hef haft nóg að gera síðan, meðal annars að fylgja Jóel í skólann á Bingham á virku dögonum og þegar ég hef verið í fríi hef ég verið í eintómum jólagjafa og öðrum snúningum. Það er að mörgu leiti gott að koma hingað inn á milli af því að ég hef samskypti við fleira fólk og Addis hefur upp á margt skemmtilegt að bjóða.

  23.nóv tók ég þátt í Great Ethiopian Run hérna í Addis sem að var 10km hlaup frábær stemning og FULLT af fólki!.. þáttakan kostaði 40 birr (þá fékk maður þáttökunarbol) og þeir sem að áttu ekki efni á því fengu bolina ókeypis.

 

I Woitó brást regntíminn fólkinu sem átti að vara frá sept- nóv. Til þess að getað fengið uppskeru þarf meiri rigningu en kom og um lengra tímabil. Það hefur einungis rignt nokkra daga og þá aðeins lítið í einu nema einn dag sem setti metið með 67,3mm. Eina daginn sem ég hef klætt mig í peysu í Woitó! En það var því miður ekki nóg! Þó að það runnu litlir lækir í gegn um kristniboðsstöðina um daginn þá voru þeir allir horfnir um eftirmiðdaginn af því að sandurinn í Woito gleypti allt saman. Það er mikill sandur í litla þorpinu okkar Gisma í Woitódalnum, í suður Ómó. Með fáum orðum get ég lýst umhverfinu í Gisma svona: sandur, ryk, hiti, þurrkur, kaktusar, eðlur, maurar, geitur, hænsn, falleg fjöll, strákofar, forvitið fólk og fleira.. fremur rólegt og frumstætt líf!:)

 

Mér líður vel í Gisma!.. ég bý í húsi sem er skypt í tvo helminga. Í öðrum helmingnum býr stöðvarstjórinn Girma og í hinum helmingnum bý ég. Hann er með eldhúsið, litla stofu og útiveröndina og ég er með lítinn gang, tvö herbergi og sturtuherbergi. Útikamarinn er á milli þessa húss og húsið sem að Helga Vilborg, Kristján og fjölskylda búa í.
Ég borða hjá þeim allar máltíðir og er með þeim mest allan daginn. Ég byrja daginn á að fara í morgunmat og svo er ég með Davíð Ómar og Dagbjart Elí fyrstu þrjá kennslutímana þegar Helga Vilborg kennir Margréti Helgu og Jóeli í Woítóskólanum. Hún kennir þeim stærðfræði, íslensku, ensku og tónmennt og ég kenni þeim norsku, samfélagsfræði, landafræði og myndmennt.

  Þessa fyrstu þrjá tímana á morgnana sem Helga Vilborg kennir hef ég notað mest í gönguferðir um Gisma með Davíð Ómar í kerrunni. Dagbjartur Elí hefur þurft svolítinn tíma til þess að aðlagast nýja umhverfinu sínu og þessvegna hefur hann ekki viljað koma með á hverjum degi, þá hefur hann verið með í woitóskólanum hjá Helgu Vilborgu.      

 

Fólkið í þorpinu hlær og bendir á þessa löngu hvítu konu með litla strákinn í “bílnum”!?(kerrunni) ganga en ekki hafa neitt erindi.. bara gönguferð. Ég hef mjög gaman af því að spjalla aðeins við fólkið í þorpinu og í byrjun “vetrarins” tók ég með mér litla skrifbók og penna á hverjum degi og reyndi að læra ný orð á samako(tungumálið sem þjóðflokkurinn Tsemaí í Woito talar). Upp á síðkastið hef ég þó orðið mun latari og hef ekki tekið skrifbókina með eins oft. Ég þarf að nota þá litlu amharískukunnáttu sem ég hef til þess að getað lært nokkuð í samako. Davíð Ómar er að læra að tala og hefur stundum eftir þorpsbúum. Hann bendir á geiturnar og segir “delí!”:geit á samako.

 

Tvisvar í viku kemur Fantae, stelpa á svipuðum aldri og ég (hún veit samt ekki nákvæman aldur sjálf), er frá Jinka og vinnur í sjúkraskýlinu á kristniboðsstöðinni til mín og kennir mér amharísku. Þessir fáu tímar sem hún kennir mér eru mér mjög kærir. Hún er dugleg að vinna í sjúkraskýlinu á daginn og amharískukennslan er pínulítil aukainntekt fyrir hana. Hún kann næstum enga ensku og þessvegna verð ég að læra til þess að við getum spjallað saman.

  Ég fæ stundum að koma í kaffi til hennar í strákofann þegar hún er í fríi og þá byrjar hún á því að rysta kaffibaunirnar, svo mala þær, svo sýður hún kaffið og hellir því að lokum í bolla og býður upp á pop corn í meðlæti. Það er mjög huggulegt í strákofanum hennar sem hún hefur skreytt með mismunandi hekluðum dúkum í skærum litum.

 

 Woitóskólanum líkur kl.12 og eftir hádegi hef ég stundum farið í stuttar gönguferðir, föndrað eða bakað með Margréti Helgu og Jóel.. Það er enginn dagur eins og við fynnum upp á mismunandi hlutum að gera en allt tekur mun lengri tíma í Gisma heldur en ég er vön við út af hitanum.

 

Á hverju mánudagskvöldi er hugleiðing fyrir utan einhvern af strákofonum. Ég hef skroppið nokkur kvöld og mér fynnst það vera hápunkturinn af tilverunni í Woitó! Ég skil yfirleitt ekki meir en nokkur fáein orð en það að sitja saman í kolniðamyrkri undir stjörnubjörtum himni með samhuga bræðrum og systrum og syngja og lofa Guð það fynnst mér vera alveg frábært! Hugleiðingin fer oftast fram á samako en stundum er hún þýdd yfir á amharísku og þá hef ég einhverntíman náð samhenginu. Það er eginlega Fantae að þakka því að hún hefur þrjóskast til þess að kenna mér ýmiss orð sem að mér hafa fundist vera algerlega tilgangslaus en með þeim hef ég náð heilu samhengi.. td. allir hlutar trésins: trjábolurinn, greinarnar og blöðin. Mér fannst eginlega að orðið tré dugði! ..Sú hugleiðing fjallaði um vínviðinn og greinarnar.

 

Við förum yfirleitt mjög snemma að sofa í Gisma því að það er ekki mikið sem að hægt er að gera í myrkrinu á kvöldin og svo er maður yfirleitt úrvinda eftir heita daga. Við reynum að fara sparlega með það litla rafmagn sem við höfum frá sólarorkunni og reynum þessvegna að hafa ekki meira en eitt ljós kveikt í einu.

 

Á morgnana heyrir maður í hönunum sem að gala hver á fætur öðrum. Fyrst heyrir maður yfirleitt í einum hana í fjarska en svo færist hlóðið æ nær kristniboðsstöðinni þangað til að haninn sem að nágrannar okkar Dóbó og Dilló eiga byrjar og þá er engin leið að reyna að sofa lengur!

 

Á miðvikudaginn fyrir viku fór ég í aðgerð út af tánni.. ég hef verið með sýkingu í henni í nær fjórar vikur sem ég fékk í Woitó. Ég hef þurft að fara á sýklalyf tvisvar en það dugði því miður ekki svo læknirinn sem að hefur fylgst með tánni taldi að lítil aðgerð væri eini möguleikinn til þess að tánni skyldi batna. Mér var mjög illt í tvo sólahrynga eftir aðgerðina en þetta fer allt skána!.. Ég tók saumana fyrir tveimur dögum síðan.

 

Í haust hef ég farið í nokkur stutt ferðalög. Tvær eða þrjár vikur eftir að við komum til Gisma fórum við til Arba Minch til þess að kæla okkur niður og slappa af eina helgi. Það var gaman að koma þangað því að ég hef aðeins gist þar eina nótt fyrir einu og hálfu ári síðan og þá fékk ég ekki að sjá eins mikið.

 Í október komu Skúli og Kjellrún (kristniboðar) með lítinn ferðahóp frá Íslandi til okkar til Gisma. Þau héldu svo áfram leiðar sinnar til Ó-R (Ómó Rate) og ég fékk að fljóta með í þeirri för. Ég er mjög glöð yfir að hafa fengið að fara með þangað! Ómó Rate er mjög ólíkt Gisma en líkt með þeim hætti að kristniboðarnir lifa nálægt fólkinu. Kalli og Raggí (íslensku kristniboðarnir í Ó-R) voru mjög dugleg að segja okkur frá þjóðflokknum og starfi SÍK á svæðinu. Við fórum í bátaferð á Ómó ánni sem var alveg stórkostleg! Ég vona að ég fái fleiri tækifæri til að fara þangað!

 Ég fékk far með Marie (dönskum kristniboða í Ó-R) frá Ó-R til Jinka. Ég sat fram í hjá Maríe og svo voru fimm sjúklingar aftur í og fjórir í skottinu. Ég hafði mjög gaman af að hlusta á Maríe segja frá ýmsu sem að hún hefur lent í hérna í Eþjópíu á meðan hún keyrði á þessum hræðilega vegi til Jinka eins og ekkert væri.

 Ég var í Jinka yfir helgina á kristniboðs”retreet” fyrir kristniboðana sem að starfa í suður Ómó. Ég fékk líka að fylgja nokkrum hjúkrunarfræðinemum frá Noregi á Jinka Hospital.

 Ég tók sérstaklega eftir einni konu sem lá með nýfætt barn við hlið sér inni á “operating room”. Þegar við gengum inn í herbergið yfirgnæfði fýlan sem kom frá opnu sári á konunni. Þarmurinn stóð út úr sárinu til þess að létta undir bólgu eftir stungu í magann. Daginn áður en ég kom höfðu nemarnir fjarlægt langan, mjóan orm úr sárinu. Hún hafði komið á sjúkrahúsið ófrísk í níunda mánuðinum með stungusár á maganum eftir eginmann sinn.. þeim tókst að bjarga barninu og hún virtist fremur brött miðað við aðstæður.

 

Í fyrra málið fer ég suður til Awasa með vinkonum mínum. Við ætlum að stoppa í Langanó og fá okkur sundsprett og svo höldum við áfram til Awasa. Ég verð þar í eina viku í sólbaði og sundiJ og svo fer ég suður til Woító með Helgu Vilborgu og fjölskyldu.

 Ég vona virkilega að þið heima hafið haft það gott um jólin og ekki þurft að stressa of mikið! Ég hef haft það rólegt og gott með góðum vinum og góðum mat!:)

 

Gleðilegt nýtt ár!

Enginn dagur er eins

Núna eru rúmlega þrjár vikur liðnar síðan ég kom til Eþjópíu og mér fynnst ég fremur hafa verið hérna í þrá mánuði! Ég er þegar búin að lyggja í fjóra daga með magaveiki, búin að fá heilahrysting og lent í ýmsu “óvenjulegu” hérna í Addis.

frá mán-föst fer ég með Jóel í skólann (Bingham-amerískur skóli) og þýði fyrir hann enskuna yfir á íslensku. Leiðin að skólanum liggur í gegnum Markato (stærsta útimarkaði í Afríku) og ég horfi spennt út um gluggan alla leiðina því að enginn dagur er eins, og flestir eru mjög áhugaverðir! Það er mikið um betlara og vasaþjófa þannig að við höfum alla glugga lokaða og yfirleitt allar dyr læstar á skólarútunni. Fyrir nokkrum dögum síðan var einn af norsku strákonum ekki nógu varkár þar sem hann hafði litla rifu á glugganum og fylgdist ekki nógu vel með þegar að vasaþjófur læddist upp að rúðunni og smeygði hendinni inn um gluggan og kyppti nestisboksi stráksins með sér. Á fimmtudaginn síðastliðinn tók leiðin okkur klukkustund sem tekur okkur yfirleitt 25 mín, af því að hluti af leiðinni var lokuð vegna sprengingar kvöldsins áður. Fjórir létust.

Ramadan er byrjuð og hún veldur svefnleysi af því að það eru hátalarar í grennd við norksu skólalóðina og múslimarnir byrja mjög snemma á morgnana með bænaköllin. Ég fékk Eþjópíska ökuskírteinið mitt síðastliðinn föstudag og fór strax út að keyra en ég lenti einmitt á þeim tíma sem að múslimarnir biðja og þeir gera það á miðri götunni, þessvegna var mjög erfitt að komast áfram..

Á mánudaginn höldum við Helga Vilborg, Kristján og börn suður til Weyto. Regntíminn þar á að byrja eftir viku og Kristján segir að ástandið sé mjög slæmt úr því að stóri rigningartíminn sem að átti að koma í maj-júní kom ekki. Allt er skrallþurrt þar núna og við biðjum fyrir regni.

Við ætlum að reyna að fá einhvern kennara til þess að kenna okkur Tsemai (tungumálið sem þjóðflokkurinn Tsemai talar) þegar við komum niðureftir. Ég hlakka mikið til og bið að allt megi ganga vel!

Ég hef það mjög gott og mér líður vel! Ég bið að heilsa frá Eþjópíu!:)

“Með hjartanu er trúað til réttlætis, með munninum játað til hjálpræðis.” Róm 10,10 

Aðlögunardagar í Addis Abeba

Við erum samtals sex sjálfboðaliðar hérna í Addis núna en við verðum allar á mismunandi stöðum í landinu eftir nokkrar vikur. Við höfum verið saman í aðlögun síðan að við komum til landsins. Hérna eru Åshild (norsk), Ruth (norks), Sara (finnsk) og Solveig (norsk) að gæða sér á þjóðarréttinum injerra wott.. yndislegur matur!

Í Afríku reynir maður að nýta hlutina vel.. þessi bygging er á Norsku skólalóðinni í Addis og þetta er semsagt kapellan og íþróttahúsið!

Við Norska skólann

Seint í gærkveldi komu Helga Vilborg, Kristján og fjölskylda hingað til Addis en við náðum ekki að hittast neitt allmennilega fyrr en í dag. Margrét Helga, Jóel og Dagbjartur Elí hafa stækkað heil mikið á þessu eina og hálfa ári sem er liðið síðan síðast þegar ég sá þau. Þau eru rosalega dugleg í tungumálum og Margrét Helga reyndi að kenna mér nokkur orð í amharísku í kvöld. Hún reyndi að kenna mér réttan framburð á orðinu “tiru” og fannst mjög mikilvægt að ég segði það rétt. Ég spurði afhverju og þá svaraði hún mér að það væri svo “cool” að segja það rétt . Ég fékk líka að hitta Davíð Ómar í fyrsta skyptið og hann er búinn að læra að labba, en hann hefur verið svolitið slappur síðan að fjölskyldan lagði af stað frá Weyto.

Margrét Helga og Jóel verða í fjarnámi við Bingham í vetur og í fyrra málið förum við sjálfboðaliðarnir þangað til að kynna okkur skólann. Ég og Helga Vilborg munum skypta kennslunni og einhverjum heimilisstörfum á milli okkar í vetur. Þetta er allt saman mjög spennandi en það tekur líka tíma að komast inn í kerfið svo við verðum nokkrar vikur áfram hérna í Addis áður en að við förum suður til Weyto. 

 

Allt hefur gengið vel:)

Ferðin gekk betur en ég bjóst við! Í fyrra þurftum við að bíða í rúmar tvær klukkustundir áður en við komumst inn í landið, en í þetta skyptið gekk ég eginlega bara beina leið inn án nokkurra vandamála.

Þegar ég lenti beið Torill (norskur kristniboði hérna í Addis Abeba) eftir mér með íslenska fánann í hendinni. Hún keyrði mig beint að norska skólanum þar sem ég mun búa í rúmar tvær vikur. Það var búið að búa um fyrir mig í herbergi á norska skólanum og þar beið mín líka kort og fallegt blóm í vasa.. ég naut þess að getað sofið út í dag (til 13:30 að staðar tíma)

Ég keypti litla ódýra regnhlíf fyrir sunnan í von um að hún gæti nýst mér hérna í Eþjópíu. Þegar ég horfi út um gluggan og sé rigninguna steypast niður á jörðina og heyri í þrumum og eldingum er ég hins vegar viss um að hún hafi verið léleg kaup. Það dynur í öllu húsinu þegar rigningin steypist niður á þakið.

Í kvöld fer ég með Torill aftur á flugvöllin til þess að sækja Solveig (bekkjarsystur mína frá Fjellhaug) og tvær aðrar norskar stelpur sem eru að koma hingað í sama tilgangi og ég. Við verðum allar á mismunandi stöðum í landinu en fáum svipuð verkefni í hendurnar

Orð Dagsins:

¹⁰Þetta er kærleikurinn: Ekki að við elskuðum Guð heldur að hann elskaði okkur og sendi son sinn til að vera friðþæging fyrir syndir okkar. 1.Joh.4:10

Kveðja Sigga

Bless í bili..

Jæja þá er komin tími til að ég skrifi smá blogg.. eða kanski alveg vitlaus tími..

Ég þarf að fara í háttin af því að ég er að fara af stað til Eþjópíu í nótt eftir ca þrjá tíma.

Tíminn hefur liðið alveg óskaplega hratt síðan ég fékk að vita að ég ætti að fá að fara, ég hef hlakkað til alveg síðan. Ég lendi á mánudagsnótt í Addis Abeba höfuðborg Eþjópíu og þar bíður mín vonandi einhver til þess að fara svo á DNS (Norska skólann í Addis). Ég verð þar í nokkra daga þangað til ég held áfram ferðinni til Voito…

Góða nótt, ég læt í mér heyra þegar ég er lent

kveðja Sigga